پست ثابت شغلی

آموزش خصوصی زبان انگلیسی  ،،، ترجمه متون عمومی و تخصصی ،،،آموزش نقاشی و طراحی 

سفارش چهره هم پذیرفته می شود .   تماس با دایرکت من در @ssamo_1395 

اتاق

هوای اینجا هم بالاخره سرد شد. نه در حد سرمای جاهای دیگه . هنوز البته اولشه. 

اما برای ما این تغییر عین معجزه ست واقعا. کل سال انتظار این دو سه ماه سرما رو میکشیم. 

یه نقاشی پیکسلی رو پرینت گرفتم و رنگش کردم به عنوان یه تجربه جدید ازش لذت بردم . میخوام یه دفترچه ش رو سفارش بدم. 

دلم خرید لوازم تحریر میخواد مثلا یه ست ماژیک. سرعت رنگ آمیزی پیکسلی هم بیشتر میشه و هم با کیفیت تر.

واقعا روزایی که آشپزی نمیکنم، میتونم کلییییی کار دیگه انجام بدم و روزی که آشپزی دارم از خیلی از کارا عقب میافتم. 

میخواستم یه چیزی بنویسم اما حالا یادم نیس‌ . 

برای همین پستی که مینویسم یه جورایی نکته نویسی هست انگار، چون میترسم یادم بره .

تمرکز ندارم انگار. 

دخمل میاد کلییییی باش وقت میگذرونم. همه کارام تعطیل میشه. یعنی بدون من سر نمیکنه. ولی کلی از عالم تاریک خودم دورم میکنه. 

بچه‌ها خیلی دلم یه اتاق میخواد.... به شدت میخوام.... خییییییییلی زیاد. اصلا نمیتونید تصور کنید چقدر حس نیاز به داشتنش میکنم.

دلم یه حالی میشه برای داشتنش.  

بقی بقی

میخوام براتون از دختر بگم. لابلای سختی های زندگی حضورش باعث آرامش میشه. مثلا این که همون هفته پیش اومدن دنبالم گفتن میخواییم بریم دختر رو ببریم پارک و منم رفتم باشون. با اینکه خیلی خسته بودم و کار زیاد داشتم و ترجیح میدادم  بالاخره یه نیم ساعتم استراحت کنم . 

 پارک هم خیلی خلوت بود چون ساعت سه بود و با اون بچه سرسره بازی کردم. وقتی که باش سرسره بازی میکردم به خاطر استهکاک تا میومدم پایین که دستشو بگیرم و دوباره بچرخیم دور اون سرسره، برق گرفتگی باعث میشد تا بخوام دستمو بهش نزدیک کنم دوتامون بپریم. و قشنگ صدای جرقه برق احساس میشد. یک بار تصادفی اینجور شد دوباره هم همینطور شد. و من نمیدونستم دیگه چی کار کنم. بار سوم دیگه میخواستم دستشو بگیرم، قبول نمیکرد. بهش میگفتم بیا عمه دستتو بگیرم. 

 میگفت نه، نه، نه، بقی، بقی.

 و حاضر نمیشد دستم بگیره منم هی با خنده دنبالش راه میفتادم که دستشو بگیرم اون از من فرار میکرد. دیگه من و باباش و مامانش با هم دیگه میخندیدیم به این وضعیتی که پیش اومده بود. 

تا یه فاصله ای تقریبا یه ساعت بعدش من اگه بهش میگفتم عمه بیا دستتو بگیرم یا  بغلت کنم، میگفت نه نه بقی، بقی. 

و این که امروز هم یه تایم رو باش گذروندم. خواهرم گل رس آورده بود. نشستیم با هم دیگه گل بازی کردیم و یه سری چیزهایی درست کردیم. حقیقتا من استعداد مجسمه سازی رو اصلا ندارم. برخلاف  اکثر هنرهایی که بلدم. این یکی رو دیدم اصلا هر جور فکر میکنم یه چیز عجق وجق در میارم. 

عکسم گرفتم اگه تونستم عکسشو میذارم براتون. ولی در کل تجربه خوبی بود. کلی هم با همدیگه خندیدیم. 

 لابلای سختی های زندگی اون که میاد با همه زحمتی هم که برام داره یعنی تمام وقت من باش راه میرم، تمام وقت من باید باش بشینم و پاشم و بدون من سر نمیکنه. ولی خب کلی بهم انرژی میده.

چرا چند سری میخوام عکس بذارم ولی نمیشه!؟

حکمت...

این پست رو قبل مدرسه رفتن دارم مینویسم و چون الان نت ندارم نمیدونم چقدر دیگه تو وبلاگ ثبت بشه.

پنجشنبه جمعه یا آخر هفته ای خیلی قهوه‌ای ای داشتم، دلم میخواست دقیقا همون کلمه رو بگم.

با اینکه سوند مامان درآوردیم و حال عمومی ش خوبه شکر خدا. اما دو روز خیلی سنگین و سختی داشتم.

از احتمال تعطیلی روز شنبه بخاطر گردوخاک، حالم بد شد اما شکرخدا تعطیل نشدیم.
من سرکار باشم حالم بهتره با همه سختی کار. 
ولی حداقل میدونم فقط برای خودم هستم تو اون تایم، برای کار و شغل خودم.

یعنی تو خونه ما هرکس بارش میندازه من مجبورم بلند کنم. خواهرم هم میگه دیگه چاره ای غیر این داری خواهر...‌

عجججحبببب.

دخمل بازی میکنه و میریزه، ول میکنن میرن من باید جمع و جور کنم.

دو روز آشپزی و هزار تا کار کوچیک و بزرگ.
انگار کسی هم رحم نداره. همه میگن امروز ساره خونه ست تلافی روزای نبودنش رو بکنیم.
البته که هیچ کس قصدی و عمدی اینکارو نمیکنه ولی قطعا هیچ کس هم اونقدر پرت و بی ملاحظه نباید باشه که حتی کوچکترین کاراش رو هم بخواد بندازه رو من.
این دیگه انصاف نیس.
چند بار تا مرحله گریه کردن رسیدم، اما کنترل کردم.

گاهی اینجا چیزایی که مینویسم، دوستان میگن تو نقش قربانی نرو.
مگه وضع زندگی من چیزی غیر از قربانی شدن در راه مریضی ها و وابستگی ها اطرافیانم هست؟
مگه قربانی فقط اونه که بخاطر یکی قربونی میشه و جونش از دست میده.
منم ذره ذره دارم جونم رو از دست میدم.
خب اگه اسمش قربانی نیس، پس چیه.

اصلا اسمش مهم نیست، مهم این رابطه معیوب دو طرفه ست که هیچ یک از طرفین توش راضی و خوشحال نیستن.

گاهی یه سناریو میاد تو ذهنم ..‌‌.
بش گوش کنید .... یا بهتره بگم بخونیدش.

خدا که داشت نطفه منو میزد،
گفت: ساره ما تو را برای زندگی کردن نیافریدیم،
برای زجر کشیدن آفریدیم.

تا اومدم وسط حرفش بپرم و از خودم دفاع کنم،
البته که تو نطفه، هنوز حرف زدن بلد نبودم اما تلاش کردم یه جورایی اعتراض کنم مثلا.‌‌..‌

که

گفت: تو دو خواهر برادر بیمار و یک مادر میانسال و خسته داری که غیر از تو کسی رو ندارند.
و ما ناچارا تو را بخاطر آنها نگه میداریم،

در یک کلام ازدواج نخواهی کرد...‌

یعنی حداقل ترین و نرمال ترین راه نجات رو از تو میگیریم.

چون کسی غیر از تو نیست که  از آنها مراقبت کند.

پس به ندای ما لبیک بگو و دهانت را به اعتراض باز نکن.
ما در تقدیر و سرنوشت تو همین را نوشته ایم و تغییری در حکمت خدا نیست.

و حالا جواب خودم در جدال با وجدانی که گاها بی وجدان میشه و منو ملامت میکنه که چرا هر کاری میکنی شاکی میشی و منت میذاری، بگم...

بم میگه هرکاری میکنی منت میذاری...

هرکاری نیس، انصاف داشته باش.
منم آدمم، خسته میشم، تحملم تموم میشه.
اگه ربات هم بودم حتما میسوختم، سیستمم هنگ میکرد.

تو جای من نیستی...

و این جدال ادامه دارد...

بعضی ....

هر روز میخوام بیام بنویسم یا بخونم اما نمیشه. 

روزها شلوغ میگذره. 

این هفته مجبور شدم ساعت خالی ها و یه زنگ از روز آفم رو کلاس جبرانی تو مدرسه بذارم. 

خونه که هستم کار پشت کار. ولی نیم ساعت هم شده ورزش میکنم همون سه شنبه و پنجشنبه ها. 

میخوام یه روز دیگه رو هم بیارم تو برنامه حداقل از تایم عصر که خونه باشم. 

سالادم رو مرتب میخورم. از مدرسه که میام اونقدر خستمه که به خودم باشه ناهار نمیخوردم و میذاشتم بعد استراحت، ناهار و شام یکی میکردم. 

هرچند که خیلی از شبا من شام نمیخورم. 

سعی میکنم مرتب خاکشیر تو آب بخورم. 

به خودم رسیدگی و توجه کنم. مراقبت بیشتر.

دو هفته ست مامانم ناخوشه.  سوند بش وصله تو خونه. قندش بالاست. از صبح زودتر میشینم کارا میکنم و میرم وقتی میام هم تند تند به بقیه کارا میرسم. 

باید برگه تصحیح کنم. 

دفتر کلاسی ها تازه اومده باید اونام پر کنم. 

هوا هنوز شرجی و دمه. 

دلم خنکی و سرما میخواد. 

تو بعضی از زندگی ها، بعضی خونه ها، بعضی شهرها، بعضی خانواده ها، بعضی آدما، همه چیز بااااا هم داغون و غیرقابل تحمله. 

ولی دارم به روش خودم با خودم کنار میام. 

گاهی یه قسمت سریال نگاه میکنم.

و بیشتر از اون تایمی برای خودم نمیمونه. 

ولی حالم الان بد نیس. 

ولی چند روز پیش و از شروع ناخوشی ماما دلم میخواست بمیرم و از پست پرستاری استعفا بدم. 

برای این همه بار، شونه هام خیلی گوچیکه.... خییییلی .