پست ثابت شغلی

آموزش خصوصی زبان انگلیسی  ،،، ترجمه متون عمومی و تخصصی ،،،آموزش نقاشی و طراحی 

سفارش چهره هم پذیرفته می شود .   تماس با دایرکت من در @ssamo_1395 

دعا


این پست هیچ مخالفتی با عقاید و افکار کسی نداره، تجربه دلی و عقلی منه. 

چیزی رو تاکید نمیکنم و چیزی رو رد نمیکنم.

به هیچ کس و هیچ عقیده ای هم بی احترامی نمیکنم. 

فقط خودمو کاوش میکنم و تغییراتم رو. حتی اگه شما نپسندید، اگه نپسندیدید بیشتر بخاطر اینه که من صداقت داشتم تو نوشتن احساسات و باورهام و خواستم اینجا راحت باشم.


از زمانی که اعتقاداتم شکل گرفت و تعریف خاصی براشون پیدا کردم، از زمانی که تو نه سالگی یاد گرفتم نماز بخونم و روزه بگیرم، همیشه درحال دعا و نذر و نیاز بودم. یعنی التماس خدا میکردم که خواهر برادرم شفا پیدا کنن، خودم دانشگاه قبول بشم، یا حتی یه ازدواج خوب داشته باشم. بابام منو بیشتر دوس داشته باشه. زندگیم جوری بشه که با بودنم اذیتش نکنم و با نبودنم خوشحالش کنم. 

 

اونقدر پای خدا نشستم و درنهایت هیچ کدوم برآورده نشد متأسفانه.  

دردها بزرگتر شد. 

بیمارها بیشتر شدن.

بیمارها درمونده تر شدن.

منم به هیچ کدوم از خواسته های خودم نرسیدم. 

به غیر از دانشگاه رفتن که تا حد زیادی خب تلاش خودم بود اما خواست خدا و لطفش رو تو همین مسیر نادیده نمیگیرم، چون حتما همون هم با کمک و حمایت خدا بوده. 

یه سری دعاهای دیگه هم داشتم که الان به خودم میگم آخ ساره چقدر بچه بودی که فکر میکردی همه چیز با دعا بدست میاد، یه سری از اون خواسته هات هیچ ربط معنوی و خدایی نداشتن. 

یعنی یا باید براشون همت و تلاش میکردی یا از یه مسیر علمی بشون میرسیدی و عمرت رو پای اون سجاده به دعا کردن های الکی و اشتباهی نمیگذروندی.


حالا چرا این حرفا رو زدم؟

چند روز پیش تو مدرسه سفره حضرت فاطمه پهن شده بود و دعای کساء خونده شد. 

باورتون میشه حواسم نبود پای این سفره ها دعا میکنن؟

و وقتی حرف دعا کردن پیش اومد، من هیچ دعای خاصی نداشتم؟

خیلی ناراحت شدم سر همون سفره، احساس استیصال و شرمندگی و خجالت و ناتوانی و فلان و بهمان کردم. 

اینکه چرا چیزی از خدا نمیخوام، چرا دعا و حاجتی ندارم؟ 

تند تند تو سرم گشتم که کی مریضِ و احتیاج به دعا داره، و اصلا مگه دعای من چقدر گیراست که براش بگیره اصلا!

مگه یه عمر دعا کردم کدومش برآورده شده اصلا؟

ذهنم ریخت بهم. 

از اینکه اینقدر از این مناسبت ها و عقاید دور شدم ناراحت شدم. 

احساس کردم خیلی دلتنگ اینجور محیط ها هستم. دلتنگ یه مجلس روزه، یه مجلس دعا، یه نماز خالصانه و یه صدای اذان و خوندن و شنیدن صدای قرآن. 

حس کردم خیلی از همه شون فاصله گرفتم و دور شدم. 


مسلما حال خوبی نیس. 


چرا گاها حس میکنیم خوشی و راحتی با ادای واجبات تناقضی داره؟ 

شاید بخاطر تعریف ها و مجازات هاییه که به اشتباه تعریف شده. 

دلم میخواست خیلی راحتتر بنویسم و بیشتر توضیح بدم اما نمیخوام خودمو درگیر کامنت ها کنم و هی سعی کنم با کلمات از خودم دفاع کنم. 

و دارم تاکید می‌کنم با هیچ عقیده ای مخالفتی ندارم. 

من کسی ام که از نه سالگی نماز و روزه داشته. قضای روزه هاش رو همیشه گرفته. 

ولی چند سال اخیر باورهام خیلی تغییر کرد و از همه این موارد دور شدم. 

خستگی و ناامیدی باعث شد که به خودم بگم خب که چی اصلا؟ 

ولی هنوزم دلم با صدای الله اکبر اذان پر میکشه. 

هنوزم دلم میخواد روزه بگیرم. 

هنوزم دلم میخواد دعا کنم. 

چون هنوزم دستام خیلی خالیه. 


خواهش میکنم ازتون نیاید منو و اعتقادات منو هرچند کم باشن رو زیر سوال ببرید. 


بذارید یه جایی داشته باشم برای حرف زدن، برای واکاوی خودم و افکارم.  


به نوشتن و خونده شدن نیاز دارم. اما اگرم کسی میخواد حرفی بزنه، قبل قضاوت و توهین خودش رو جای من بذاره. 


من هیچ وقت هیج جور عقیده ای رو قضاوت و اندازه گیری نکردم و نمیکنم چه اون موقع که کوچکتر بودم چه الان، چون من خدا نیستم کسی رو قضاوت کنم. 


تو قلب و وجود همه ما خدای بزرگی هست که هیچ جوره ریشه مون از هم قطع نمیشه. 



اتاق

هوای اینجا هم بالاخره سرد شد. نه در حد سرمای جاهای دیگه . هنوز البته اولشه. 

اما برای ما این تغییر عین معجزه ست واقعا. کل سال انتظار این دو سه ماه سرما رو میکشیم. 


یه نقاشی پیکسلی رو پرینت گرفتم و رنگش کردم به عنوان یه تجربه جدید ازش لذت بردم . میخوام یه دفترچه ش رو سفارش بدم. 


دلم خرید لوازم تحریر میخواد مثلا یه ست ماژیک. سرعت رنگ آمیزی پیکسلی هم بیشتر میشه و هم با کیفیت تر.


واقعا روزایی که آشپزی نمیکنم، میتونم کلییییی کار دیگه انجام بدم و روزی که آشپزی دارم از خیلی از کارا عقب میافتم. 


میخواستم یه چیزی بنویسم اما حالا یادم نیس‌ . 

برای همین پستی که مینویسم یه جورایی نکته نویسی هست انگار، چون میترسم یادم بره .


تمرکز ندارم انگار. 


دخمل میاد کلییییی باش وقت میگذرونم. همه کارام تعطیل میشه. یعنی بدون من سر نمیکنه. ولی کلی از عالم تاریک خودم دورم میکنه. 


بچه‌ها خیلی دلم یه اتاق میخواد.... به شدت میخوام.... خییییییییلی زیاد. اصلا نمیتونید تصور کنید چقدر حس نیاز به داشتنش میکنم.

دلم یه حالی میشه برای داشتنش.  


بقی بقی

میخوام براتون از دختر بگم. لابلای سختی های زندگی حضورش باعث آرامش میشه. مثلا این که همون هفته پیش اومدن دنبالم گفتن میخواییم بریم دختر رو ببریم پارک و منم رفتم باشون. با اینکه خیلی خسته بودم و کار زیاد داشتم و ترجیح میدادم  بالاخره یه نیم ساعتم استراحت کنم . 

 پارک هم خیلی خلوت بود چون ساعت سه بود و با اون بچه سرسره بازی کردم. وقتی که باش سرسره بازی میکردم به خاطر استهکاک تا میومدم پایین که دستشو بگیرم و دوباره بچرخیم دور اون سرسره، برق گرفتگی باعث میشد تا بخوام دستمو بهش نزدیک کنم دوتامون بپریم. و قشنگ صدای جرقه برق احساس میشد. یک بار تصادفی اینجور شد دوباره هم همینطور شد. و من نمیدونستم دیگه چی کار کنم. بار سوم دیگه میخواستم دستشو بگیرم، قبول نمیکرد. بهش میگفتم بیا عمه دستتو بگیرم. 

 میگفت نه، نه، نه، بقی، بقی.

 و حاضر نمیشد دستم بگیره منم هی با خنده دنبالش راه میفتادم که دستشو بگیرم اون از من فرار میکرد. دیگه من و باباش و مامانش با هم دیگه میخندیدیم به این وضعیتی که پیش اومده بود. 

تا یه فاصله ای تقریبا یه ساعت بعدش من اگه بهش میگفتم عمه بیا دستتو بگیرم یا  بغلت کنم، میگفت نه نه بقی، بقی. 


و این که امروز هم یه تایم رو باش گذروندم. خواهرم گل رس آورده بود. نشستیم با هم دیگه گل بازی کردیم و یه سری چیزهایی درست کردیم. حقیقتا من استعداد مجسمه سازی رو اصلا ندارم. برخلاف  اکثر هنرهایی که بلدم. این یکی رو دیدم اصلا هر جور فکر میکنم یه چیز عجق وجق در میارم. 

عکسم گرفتم اگه تونستم عکسشو میذارم براتون. ولی در کل تجربه خوبی بود. کلی هم با همدیگه خندیدیم. 

 لابلای سختی های زندگی اون که میاد با همه زحمتی هم که برام داره یعنی تمام وقت من باش راه میرم، تمام وقت من باید باش بشینم و پاشم و بدون من سر نمیکنه. ولی خب کلی بهم انرژی میده.


چرا چند سری میخوام عکس بذارم ولی نمیشه!؟


حکمت...

این پست رو قبل مدرسه رفتن دارم مینویسم و چون الان نت ندارم نمیدونم چقدر دیگه تو وبلاگ ثبت بشه.

پنجشنبه جمعه یا آخر هفته ای خیلی قهوه‌ای ای داشتم، دلم میخواست دقیقا همون کلمه رو بگم.

با اینکه سوند مامان درآوردیم و حال عمومی ش خوبه شکر خدا. اما دو روز خیلی سنگین و سختی داشتم.

از احتمال تعطیلی روز شنبه بخاطر گردوخاک، حالم بد شد اما شکرخدا تعطیل نشدیم.
من سرکار باشم حالم بهتره با همه سختی کار. 
ولی حداقل میدونم فقط برای خودم هستم تو اون تایم، برای کار و شغل خودم.

یعنی تو خونه ما هرکس بارش میندازه من مجبورم بلند کنم. خواهرم هم میگه دیگه چاره ای غیر این داری خواهر...‌

عجججحبببب.

دخمل بازی میکنه و میریزه، ول میکنن میرن من باید جمع و جور کنم.

دو روز آشپزی و هزار تا کار کوچیک و بزرگ.
انگار کسی هم رحم نداره. همه میگن امروز ساره خونه ست تلافی روزای نبودنش رو بکنیم.
البته که هیچ کس قصدی و عمدی اینکارو نمیکنه ولی قطعا هیچ کس هم اونقدر پرت و بی ملاحظه نباید باشه که حتی کوچکترین کاراش رو هم بخواد بندازه رو من.
این دیگه انصاف نیس.
چند بار تا مرحله گریه کردن رسیدم، اما کنترل کردم.

گاهی اینجا چیزایی که مینویسم، دوستان میگن تو نقش قربانی نرو.
مگه وضع زندگی من چیزی غیر از قربانی شدن در راه مریضی ها و وابستگی ها اطرافیانم هست؟
مگه قربانی فقط اونه که بخاطر یکی قربونی میشه و جونش از دست میده.
منم ذره ذره دارم جونم رو از دست میدم.
خب اگه اسمش قربانی نیس، پس چیه.

اصلا اسمش مهم نیست، مهم این رابطه معیوب دو طرفه ست که هیچ یک از طرفین توش راضی و خوشحال نیستن.

گاهی یه سناریو میاد تو ذهنم ..‌‌.
بش گوش کنید .... یا بهتره بگم بخونیدش.

خدا که داشت نطفه منو میزد،
گفت: ساره ما تو را برای زندگی کردن نیافریدیم،
برای زجر کشیدن آفریدیم.

تا اومدم وسط حرفش بپرم و از خودم دفاع کنم،
البته که تو نطفه، هنوز حرف زدن بلد نبودم اما تلاش کردم یه جورایی اعتراض کنم مثلا.‌‌..‌

که

گفت: تو دو خواهر برادر بیمار و یک مادر میانسال و خسته داری که غیر از تو کسی رو ندارند.
و ما ناچارا تو را بخاطر آنها نگه میداریم،

در یک کلام ازدواج نخواهی کرد...‌

یعنی حداقل ترین و نرمال ترین راه نجات رو از تو میگیریم.

چون کسی غیر از تو نیست که  از آنها مراقبت کند.

پس به ندای ما لبیک بگو و دهانت را به اعتراض باز نکن.
ما در تقدیر و سرنوشت تو همین را نوشته ایم و تغییری در حکمت خدا نیست.

و حالا جواب خودم در جدال با وجدانی که گاها بی وجدان میشه و منو ملامت میکنه که چرا هر کاری میکنی شاکی میشی و منت میذاری، بگم...

بم میگه هرکاری میکنی منت میذاری...

هرکاری نیس، انصاف داشته باش.
منم آدمم، خسته میشم، تحملم تموم میشه.
اگه ربات هم بودم حتما میسوختم، سیستمم هنگ میکرد.

تو جای من نیستی...

و این جدال ادامه دارد...