امروز برا خودم رفتم پیاده روی.

حدودا ۴۵ دقیقه ای توی یه کافه بیکری خیلی خوشکلی نشستم. خودمو به یه اسلایس کیک هویج و گردو و هات چاکلت دعوت کردم. 

سنگین زدم ها . اما حرص کالری رو نخوردم. بعدش هم تا یه مسیری پیاده رفتم و یه رب ساعت ۲۰ دقیقه ای نشستم رو نیمکت تو پارک. و دوباره مسیرم پیاده اومدم تا خونه. 

این رهایی تا همین حد رو هم خیلی دوس دارم. دلم میخواد بیشترش کنم. مخصوصا حالا که هوا بهتره.

دوست عزیزم من اون لینک رو خوندم و متوجه حرفت شدم. تا حد زیادی درست بود. ما اینجا اکثرا میایم و هی همدیگه رو تایید میکنیم و تحسین. کمتر به هم نقد میکنیم. البته نقد با ایراد و عدم درک نویسنده تفاوت داره. 

من خودم از اون آدما هستم که حتی تو زندگی واقعی اگه تو شرایطش قرار بگیرم که لازم بشه از کسی تعریف میکنم ولی بندرت پیش میاد به کسی نقدی کنم. غیر از تو خونه که مثلا بخاطر موارد ریخت و پاش مجبور میشم تذکری بدم یا نقدی کنم. که این اسمش ایراد گرفتن نیس و یه جور تذکر برای رفع اون مسئله هست. 

شاید هرکس از دیدگاه خودش یه چیزی رو تذکر ببینه یکی هم نقد. 

تعریف آدما از بعضی چیزا بیشتر احساسی هست تا منطقی. 

و مثلا من خودم متوجه شدم وقتی اینجا چیزی مینویسم اصل حرفم ظاهرا منتقل نمیشه و ممکنه سوءتفاهم ایجاد کنه و ممکنه کامنت خوبی دریافت نکنم. 

ولی من نقد شما رو میپذیرم. و واقعا میخوام حرف تون رو ببرم تو مسیری که باعث تغییر مثبت بشه برام. چون مطمئنم بد منو نمیخواید.

اما منم از واقعیت شرایط خودم خبر دارم. و باور کنید نمیتونم بهتر از این زندگیم رو عوض کنم. 

من نمیتونم از خونه مون برم چه برای تحصیل چه مثلا کار تو شهر دیگه.  اصلا فرض بر این بگیریم من ترسو و بی عرضه. و قبول همین یه مورد کافیه که دیگه هیچ دلیلی هم نداشته باشم برای جابجایی م ، مثلا وضعیت خواهر برادرم و مادرم یا وضعیت اقتصادی . 

و شاید بگید خب پس دهنت رو ببند. یا راهی پیدا کن که بری یا به همینی که هستی قانع و ساکت باش. 

همین الان دلم میخواست بتونم با دکتر حرف بزنم. هرچند که ایشون راه های مشابه حرفای دوستان اینجا رو بارها گفته و من صد تا یکی تونستم انجام شون بدم. 

واقعا فکرم آشفته شده . 

نه مهرطلبی میکنم.

نه دنبال تایید شرایط خودم هستم. 

نه بغض میکنم و نه قهر.