چقدر من حرف دارم . نمیدونم با کی حرف بزنم.  انگار یه چیزایی عین ویروس سرماخوردگی که میگن حتما باید حداقل سالی یه بار بگیری ، تو وجود من خونه کرده ،،، یعنی هرچقدر روش سرپوش میذارم بازم یه جوری میزنه بالا . این حالت ها برا خودم هم دیگه تکراری شده.  هنوز نتونستم براشون درمانی پیدا کنم .  نیاز مالی شدید ، که داره خیلی اذیتم میکنه . آرزوهایی که صبح تا شب جلوی چشمم رد میشن و انگار نبودنشون رو به رخم میکشن.  نه آرزوهای مجردی رو میتونم برآورده کنم و نه متاهلی.  وقتی تو اینستا،  زاویه زیبای زندگی ها رو میبینم ، هرچی زاویه دیدم و دوربینم رو این ور اون ور میکنم ، ازش قشنگی در نمیاد . دختران مجرد مستقل ، و زنان متاهلی که خونه هاشون رو و آشپزخونه شون رو با چه عشق و سلیقه ای و صد البته با چه ثروتی ، چیدن ، همه اینا درونم رو ریز ریز میکوبه و پوک و پوک تر میکنه .

من یه چیزی از وسایلم بخوام ، باید چند جا رو بگردم تا پیدا کنم . ولی اگه یه اتاق حتی زیرشیروونی داشتم ، قلمروی املاک خودم و احساسم رو میشناختم و لازم نبود سرگردون بشم . الان از اینکه میبینم تو هر گوشه خونه ، چندتا وسیله جا دادم،  از خودم متنفر میشم . کلی حس منفی میگیرم .

تو دلم آشوب و ریخت و پاشیه که فقط خدا ازش خبر داره .

این روزا ساعات کلاسم رو به زور سر میکنم . خیلی خسته م از کار و به خودم میگم آخه تا کی برا این چندرغاز باید برم و بیام . با اینکه سعی میکنم مرتب شکرگزاری کنم و خودمو دربرابر بچه‌ها کنترل و مدیریت کنم ، اما ماهیت سلول هام ، بافت پوستم و نوع نگاه و نفس و احساسم،  همه با هم از حال آشفته و بد درونم ، حکایت ها میکنن .

واقعا منی که بیمه ندارم . اگه بشینم تو خونه کی بم پول میده . آیا تا 70 سالگی باید برم با بچه‌ها سر و کله بزنم ، آیا باید از همه خواسته هام دست بکشم و خفه بشم . میگن هیچ کس تو ایران از فرداش خبر نداره و اطمینان نداره و چیزی رو نمیتونه تضمین کنه  ، اما نمیشه هم کاملا  فرداها رو ندیده گرفت و نشمرد . واقعا کدوم مون میتونه ، میتونه بگه خب من که فردا رو شاید نمیبینم پس بذار امروز هرطور دوس دارم زندگی کنم و هرچی میخوام بخرم و هرکار میخوام بکنم .

میدونم حد تعادل بهترین راه . اما برای منی که از همه چیز دستم خالیه ، نه درآمد کافی ، نه اتاق ، نه خونه ، نه پدر حامی ، نه همسر و نه ماشین و نه بیمه و هزار نه دیگه ندارم ، چطور باید تعادل ایجاد کنم . دارم از فکر کردن دیوونه میشم. 

اگه فقط یه میلیارد داشتم همه چیز درست میشد . میگین خیلی پرتوقعی. .. خب حق دارید . چون محال .. ولی آرزو کردن بر من محال نیس . اونقدر گاهی عقل و منطق تو وجود آدم بالا میزنه که حتی جرات آرزو کردن و فکر کردن به چنین مبلغی رو هم نمیتونه بکنه .

باورتون نمیشه اصلا آروم نشدم . اصلا ...

بازم منو ببخشید.